BrukowiecStory|Blog Dawida i przyjaciół walczący o poprawę wizerunku polskiego dziennikarza. Bulwarówka FAKT jako przykład upodlenia, krzywdzenia dziennikarzy i odbiorców. Walka o przyszłość mediów w Polsce. Pułapki IV władzy.

Poniżej pozwalam sobie zacytować wywiad opublikowany na portalu NaszaPolska.pl Krąży on w internecie, dotarł i do mnie. Jego wymowa stanowczo odbiega od oficjalnie dopuszczalnych publikacji – stąd decyzja o zamieszczeniu go u nas.

Dawid

O tym, że lista pasażerów była znana wszystkim od dawna; że polskie służby miały obowiązek nie dopuścić do lotu prezydenta, polityków i generałów jednym samolotem; o tym, że prezydent miał kilka dni temu postanowienie wyjazdu do Katynia pociągiem z wdowami i sierotami katyńskimi… – o tym wszystkim w rozmowie z Robertem Witem Wyrostkiewiczem mówi red. Anna Pietraszek, doradca zarządu Telewizji Polskiej w wywiadzie dla Portalu NaszaPolska.PL.
***

Jak to możliwie, że miała Pani listę pasażerów kilka dni przed tragicznym odlotem prezydenckiego Tupolewa?

Dostałam tę listę od młodych dziennikarzy, którzy prosili mnie o radę z kim przeprowadzić ewentualnie wywiady. Ta lista pasażerów krążyła po prostu ot tak, już od kilku dni, z maili na maile. Potem siedziałam w domu, to było w poniedziałek, i zastanawiałam się jak to możliwe, że ja mam pełną listę generałów, kapelanów, polityków, którzy lecą z prezydentem i że ta lista jest w obiegu. Wierzyć mi się nie chciało, że oni wszyscy są na tej jednej liście. Pomyślałam, że może będą rozdzieleni, że może to tylko lista obecności w Katyniu. Nie mogłam tego pojąć i niestety wziąć na serio. Generał Skrzypczak mówił niedawno w telewizji, że po wypadku Casy podkreślano wymóg bezpieczeństwa, że kiedy leci kilku dowódców to trzeba ich rozdzielać, a przecież z polskimi generałami leciał prezydent, nie tylko głowa państwa, ale zwierzchnik sił zbrojnych, osoba odpowiedzialna za całe bezpieczeństwo kraju! Trzeba teraz zwrócić uwagę na to jakim cudem znaleźli się w jednym samolocie generałowie, politycy i sam prezydent? Jakim cudem ta lista krążyła od tak po Internecie? Jakim cudem!? Czy nasz prezydent był tak kompletnie pozbawiony ochrony? Kto pracował nad tym, żeby on był tak nagi? Czy nikt nie myślał o ich ochronie?… Niemożliwe. To się samo nie stało.

Mówiła Pani niedawno o podróży prezydenta Kaczyńskiego do Katynia pociągiem. Razem z rodzinami katyńskimi. Taki wariant podróży potwierdził Pani również tragicznie zmarły w tej katastrofie minister Stasiak. Niestety w ostatniej chwili prezydent podjął decyzję lub ktoś go przekonał do lotu drogą powietrzną. Co Pani o tym sądzi?

Rozmawiałam niedawno z ministrem Stasiakiem. Rozmowa dotyczyła kwestii transmisji, które były planowane od dawna w Telewizji Polskiej. I to co powiem za chwilę mówię z pełną odpowiedzialnością jako doradca zarządu Telewizji Polskiej. Przez godzinę rozmawiałam z ministrem Stasiakiem. Przekazałam nie tylko swoje rady medialne, ale przede wszystkim doświadczenie. Robiłam bowiem pierwszą transmisję satelitarną z Katynia. Wymyśliłam ją i doprowadziłam do realizacji jako świeżo upieczona absolwentka Akademii Obrony Narodowej. Zresztą, gdybym nie skończyła akademii nigdy nie zrobiłabym tej transmisji i naraziła telewizję na wielkie niebezpieczeństwo. Teraz właśnie minister Stasiak pytał mnie o sprawy chronienia przekazu medialnego tam w Katyniu. Powiedziałam mu wszystko co mówiło mi moje doświadczenie; na co należy zwracać uwagę. Czego się strzec. I wtedy też odważnie zasugerowałam, żeby prezydent polejechał z wdowami katyńskimi pociągiem. Byłby to najbezpieczniejszy środek transportu. Po drugie, media mogłyby zobaczyć prezydenta, najważniejszego człowieka w państwie, który zauważył wdowy, sieroty katyńskie. Prezydenta, który byłby z nimi. Do tego pani Maria Kaczyńska, cudowny człowiek, który miał wspaniały kontakt z ludźmi starymi… Prezydent się zgodził. Dostałam informację, że prezydent podchwycił ten pomysł, że pojedzie z wdowami i sierotami katyńskimi pociągiem. Zaczęliśmy myśleć, żeby wysłać na bieżąco informacje z satelity z tej podróży prezydenta pociągiem do Katynia. Potem przyszła wiadomość, że tak go obsiedli, że jest decyzja, że poleci, a te wdowy pojadą same. Pomyślałam sobie, kolejny prezydent, który nie docenił wdów i dzieci katyńskich. Ktoś mu to odradził. Ktoś mu to odebrał… Ciekawe dlaczego?…

Jest Pani doktorantką Akademii Obrony Narodowej – Podyplomowego Studium Operacyjno-Strategicznego. Ukończyła Pani elitarne szkolenia NATO. Jak Pani ocenia fakt, że służby specjalne dopuściły do lotu jednym samolotem prezydenta, polityków, generalicji Wojska Polskiego i wielu najważniejszych osób w państwie?

Odpowiadam: to niemożliwe, żeby do takiej sytuacji dopuścić. Na rozum zwykłej absolwentki Akademii Obrony Narodowej, wiem, że to na logikę nie jest możliwe. Jeśli ktoś myślał nad przygotowaniem tego lotu, a zapewne myśleli różni ludzie, to ktoś myślał, żeby stało się tak jak się stało. Nie widzę innego wyjaśnienia. Komuś zależało, żeby tak się stało. Szef sztabu… dowódcy… niemożliwe. Ktoś nad tym myślał. Nie jesteśmy państwem głupków. Nie jesteśmy też wojskiem ciemniaków. Mamy służby specjalne i mamy Biuro Bezpieczeństwa Narodowego. Mamy generałów z prawdziwego zdarzenia z nominacji natowskich. Nie jest możliwe, żeby taka głupota zawładnęła wszystkimi i żeby doszło do wysłania najważniejszych w państwie osób jednym samolotem.

Znała Pani wiele osób z listy pasażerów tragicznie zmarłych w wypadku samolotu Tupolew. Czy serce pomieścić może tyle strat na raz, w jednym momencie?

W sercu wszystko się może zmieścić. Tam jest cała miłość do Polski. Ale w głowie to mi się wszystko nie mieści (płacz). Żeby mieć takich wspaniałych ludzi i ich nie chronić… to kim my jesteśmy? To jaką my mamy policje, BOR, służby?

W chwili napływania informacji o tragedii była Pani w studio telewizyjnym, aby komentować zaplanowane wcześniej uroczystości w Katyniu. To było chyba najtrudniejsze studio telewizyjne w Pani życiu…

To była najprawdopodobniej moja najcięższa próba dziennikarska, żeby się opanować; żeby sprostać. Kiedy wchodziłam do studia układałam sobie w głowie ile trzeba mówić o księdzu Peszkowskim, kapelanie Rodzin Katyńskich. Chciałam, żeby o nim usłyszeli Polacy. Chciałam, żeby dotarło do ludzi, że apel pojednania i przebaczenia miał miejsce 15 lat temu, a nie podczas środowego spotkania Tuska i Putina. A o tej środzie premiera Tuska mogę powiedzieć, że to była czarna środa. Nie było ani jednego świadka Katynia. Nie wspomniano o księdzu Peszkowskim nawet słowem. A kiedy w czasie antenowym były wolne chwile i moje ekipy dobijały się, aby puścić materiał przygotowany o orędziu księdza Peszkowskiego do narodu polskiego wygłoszonym w kwietniu 1995 roku, do wszystkich polityków, do wszystkich dowódców, do całego narodu, to z telewizji przychodziła odpowiedź, że nie. A ciekawe dlaczego? Czyżby ksiądz Peszkowski miał odebrać splendory środowego wydarzenia? Dzisiaj chciałam o tym mówić w studio telewizyjnym.

Politycy, zwłaszcza Prawa i Sprawiedliwosci, generalicja WP, duchowni, prezes IPN, prezes PKO, naukowcy, dyplomaci… kwiat polskiego Narodu zginął w Katyniu – można powiedzieć – po raz drugi. Co dalej z Polską?

Popatrzmy chociaż tylko na Janusza Kurtykę, na pana prezesa IPN. Przecież to był młody człowiek, który połowę swojego życia dorastał do swej roli politycznej, wybitnej, wyjątkowej, trudnej. Te 20 lat młodości, to połowa jego życia. Odtworzyć takiego drugiego człowieka tego formatu, to kolejne 40 lat. I może znowu o to chodziło… Przecież teraz finalizują się śledztwa IPN. Finalizuje się sprawa zachowania istoty IPN, czy w ogóle istnienia Instytutu. Największe śledztwo IPN to śledztwo dotyczące zabójstwa księdza Jerzego Popiełuszki i zabójstw dziesiątek innych księży. Było przecież komando, które mordowało księży. Mieliśmy nadzieję, że to śledztwo zostanie skończone przed beatyfikacja księdza Jerzego. Ale nie ma prezesa Kurtki… Czy to przypadek? 2 września 1999 roku wyszłam ze szpitala w Aninie, gdzie leżał ciężko chory ksiądz Peszkowski. Nie wiadomo było czy przeżyje. Znalazłam się w takim miejscu, gdzie fetowano sukcesy pana Komorowskiego. Miał swoje święto. I tam spotkałam oficera Urzędu Ochrony Państwa. Nie powiem czy mężczyznę czy kobietę. Ten oficer UOP wziął mnie na słowo i zapytał: “To jak ten Twój ksiądz? Żyje jeszcze?” Powiedziałam mu, że martwimy się bardzo czy przeżyje do rana. Usłyszałam wtedy coś strasznego. Oficer UOP powiedział: “Niech zdycha. Niech zdycha ten czarny, co nam tylko przeszkadza”. Nigdy tych słów nie zapomnę. Oficer UOP… 99 rok… Więc jaką my mamy wolną Polskę? Jaką my mamy wolną Polskę, kiedy teraz ich wszystkich już nie ma?

Dziękuję Pani za rozmowę

Rozmawiał Robert Wit Wyrostkiewicz

Zarząd PZPS

Ręka rękę  myje, czyli rozrasta nam się  PZPS.

Jak podają ostatnie doniesienia prasowe, Janusz Biesiada (były prezes zarządu PZPS) po 7 latach walki, został ostatecznie uniewinniony ze stawianych mu zarzutów. Ciągle jednak niewiadomo jest z jakiego powodu prokuratura skierowała akt oskarżenia. Wiadomo jednak, że „komuś” bardzo zależało, aby pozbyć się Biesiady z PZPS i stworzyć sobie zaplecze do budowania „ciepłych posadek” dla swoich kolegów. Obecny prezes PZPS Mirosław Przedpełski objął bezpośrednio stanowisko PZPS po Januszu Biesiadzie. Zarówno on, jak i Artur Popko (prezes PLPS i wiceprezes PZPS), Marek Bykowski (prezes Wielkopolskiego Związku Piłki Siatkowej), Bogusław Adamski (obecnie Sekretarz Generalny PZPS), jak i Wiesław Radomski  (obecnie wiceprezes PZPS) nie szczędzili krytyki wobec Janusza Biesiady. I jak widać najwięcej skorzystali z wykluczenia Biesiady ze struktur PZPS.

Mirosław Przedpełski objął bezpośrednio stanowisko PZPS po Januszu Biesiadzie. Zarówno on, jak i Artur Popko (prezes PLPS i wiceprezes PZPS), Marek Bykowski (prezes Wielkopolskiego Związku Piłki Siatkowej), Bogusław Adamski (obecnie Sekretarz Generalny PZPS), jak i Wiesław Radomski (obecnie wiceprezes PZPS) nie szczędzili krytyki wobec Janusza Biesiady. I jak widać najwięcej skorzystali z wykluczenia Biesiady ze struktur PZPS.

Biesiadzie zarzucano malwersacje finansowe i niegospodarność. Za jego czasów PZPS zatrudniał jednak tylko do 18-20 osób, a obecnie ta liczba rozrosła się do około 50. Nie budzi to jednak niczyjego sprzeciwu – dlaczego? Każdy ma jakąś „działeczkę”. Starszych Panów z prowincji (czytaj prezesów okręgowych związków itp.) podkarmia się funkcjami komisarzy meczy lub obserwatorami sędziowskimi, a innych członków Zarządu „deleguje się” na wyjazdy zagraniczne z drużynami narodowymi juniorów.

PZPS stał się jednak przystanią dla osób zupełnie zbędnych w strukturach pracowniczych (acz potrzebnych w innych związanych z siatkówką miejscach). Fundacja siatkówki, która za Biesiady żyła oddzielnie i pomagała PZPS finansowo – obecnie jest przez nią utrzymywana. „Akademia Siatkówki” weszła w struktury PZPS i dała przystań dla weteranów – jednak nie dających merytorycznej siły. Znaleziono miejsce „do spraw reprezentacji” dla Włodzimierza Sadalskiego, zasłużonego Mistrza, lecz dublującego po raz dziesiąty funkcje managerów reprezentacji. Tutaj, w Wydziale Szkolenia i połączonych z nim funkcjach managerskich dzieje się najciekawiej. Pojawiają się ludzie będący zupełnie zbędnym dodatkiem przy Reprezentacjach Polski. Jest dwóch managerów Witold Roman (mężczyźni) i Hubert Tomaszewski (kobiety), którzy świetnie pełnią te funkcje i na tym powinno się skończyć. Jednak na Mistrzostwach Europy kobiet dostrzegliśmy już 3 panów (dodatkowo jakiś Niemiec – w polskiej reprezentacji!!! i Jacek Kasprzyk, na co dzień komisarz Plus Ligi Kobiet – samozwańczo mianujący się dyrektorem). W tym sezonie już mamy dodatkowego nowego managera, członka Zarządu (będą wyjazdy, będą) Macieja Tietiańca – wyśmianego i wyrzuconego za niekompetencje przez trenera Bonitę. Był on u Bonity następcą następnego człowieka „Wańki Wstańki” – Marka Brandta. Managera, który zostaje wyrzucany przez kolejnych swoich chlebodawców, a za chwilę znajduje się w kolejnych strukturach. Najpierw po wyrzuceniu z drużyny z Polic zniknął we Włoszech. Tam spotkał się z trenerem Niemczykiem. Został managerem w jego reprezentacji.

Andrzej Niemczyk pierwszy dostrzegł nieuczciwe działania jakich dopuszczał się Brandt, skutkiem czego było wyrzucenie go z kadry. jak podała prasa „nieznane są powody zrezygnowania z usług Brandta”. nieoficjalnie jednak wiadomo, że powodem tego były działania Brandta polegające m.in. robieniu przekrętów finansowych i sprzedawaniu intymnych zdjęć siatkarek do Super Expressu i Faktu. struktury PZPS stanęły jednak murem za Brandtem.

Jako znający język włoski „zakręcił się” przy trenerze Bonicie, wciskając równocześnie do kadry swoją nową miłość – Dorotę Świeniewicz. Bonita najpierw zorientował się co do Świeniewicz, potem co do Brandta i oboje z hukiem wylecieli z kadry. Jednak nie z PZPS. Ku zdziwieniu wszystkich „Wańka Wstańka” odnajduje się jako drugi manager w reprezentacji Castellaniego (włosko-języczny). Widać jednak coś musi mu zagrażać (nie jest pupilkiem sekretarza Adamskiego – nierozliczone pieniądze jeszcze z kadry Niemczyka), gdyż ostatnio, jak podaje portal sports.pl, przedstawia się za dyrektora sportowego kobiecej drużyny Trefl Gdańsk, gdzie trenerem ma być Włoch, a więc i dla Świeniewicz może znaleźć się emerytura.

Jak twierdzi Janusz Biesiada – dziwne to powiązania, gdy Świeniewicz będąc dyrektorem sportu i rekreacji w Warszawie (przy Kaczyńskim), na swojego zastępcę bierze Wojciecha Czaykę z PZPS (przyjaciela prezesa Przedpełskiego), a Brandt organizuje wyjazd na narty do Włoch z Przedpełskim i Popko.

Kolejnym niezrozumiałymi ruchami PZPS jest podpisywanie umów z firmami reklamowymi, mającymi prawa wyłączności na produkcję filmów i innych materiałów szkoleniowych. Prawdziwi metodycy, działający społecznie przy Akademii Siatkówki, w tym byli trenerzy różnych reprezentacji, nie mogą wyprodukować filmu szkoleniowego lub wydać książki z metodyki, gdyż cała kasa leży u pobierających 40.000 PLN miesięcznie nierobów z układami.

POZOSTAJE WIĘC TYLKO PYTANIE – KIEDY PĘKNIE TA BAŃKA MYDLANA ZŁOŻONA W 75% Z NIEKOMPETENTNYCH, ZASŁUŻONYCH (CZYTAJ „UŁOŻONYCH” Z PZPS) PSEUDO-FACHOWCÓW ?

Mirosław Przedpolaniecki

Rozwińmy nieco temat kontaktów polskich ośrodków uniwersyteckich z krajami muzułmańskimi. Jak już wspomniałem: Zakład Islamu
Europejskiego na UW jest od kilku lat sponsorowany przez Arabię Saudyjską (sunnitów). To taka tajemnica poliszynela. W odróżnieniu od Warszawy Poznań i Kraków postawiły na kurdologię. Tutaj działa przez swojego człowieka kurdyjska drużyna Ziada Raufa z Krakowa, milionera, który dorobił się na kebabach i irackiej ropie.

W Poznaniu jego interesy reprezentuje niejaki Adnan Abbas. Robi on na poziomie uniwersyteckim to, co wielu muzułmanów robi na poziomie kulinarnym. Jak wiadomo – przez żołądek najbliżej do serca, albo raczej do ośrodków decyzyjnych, do władz: burmistrzów, wójtów, policji. Scenariusz jest zwykle bardzo podobny: nie specjalnie urodziwa Polka (wybaczcie, Panie) zakochuje się w muzułmaninie, który ją umiejętnie wielbi. Następnie “pani uwielbiana” robi wszystko, by sprowadzić swojego kochasia do Polski. Tutaj po kilku formalnościach – ślub i dobra łapówka w urzędzie ds. cudzoziemców – chłopak zaczyna rozkręcać interes kulinarny już jako obywatel polski. Po jakimś czasie zaprasza do siebie burmistrza, szefa policji, radnego, wójta itp. (Miły gość, prawda?) Poczucie wdzięczności u naszych rodaków pozwala załatwić szybko różne sprawy.

Na uczelniach wygląda to trochę bardziej skomplikowanie: organizuje
się konferencję z dobrym bankietem.

Bloody sacrifice

Na konferencję zaprasza się potencjalnie samych pozytywnie nastawionych do sprawy “bezstronnych” naukowców. Ośrodki powstałe czy zakładane pod takie konferencje (jak wspomniany już Zakład Islamu Europejskiego czy Zakład Studiów Kurdologicznych) mają na celu sprowadzić “królika i jego rodzinę” oraz obsadzić nią wszystkie możliwe stanowiska w danej jednostce. Opornych, jak wszędzie, łamie się mobbingiem, donosami i wszelkiego rodzaju chamstwem. Marazm i apatia pewnych władz uczelnianych, brak perspektyw finansowych (na naukę co roku idzie coraz mniej z budżetu) pchają naukowców w łapy ideologii, które całkiem realnie zagrażają wolności słowa w tym kraju!

Spójrzmy na to jeszcze w kontekście obecnej wojny w Iraku: Po obaleniu Saddama uwaga Amerykanów skupiła się na Kurdach. Zaczęli ich dozbrajać, tak, jak czynili to w Afganistanie w stosunku do talibów (teraz tego żałują; za kilka lat będą tego żałowali w stosunku do Kurdów). Amerykanie robią to jako przeciwwaga dla Iranu. Szkoda
tylko, że nie wiedzą, albo nie chcą pamiętać, że w czasie wojny iracko-irańskiej część irackich Kurdów czynnie wspomagała Iran. Tylko dzięki Amerykanom Kurdowie stanęli dziś na nogi na tyle dobrze, że dostają ok. 17% budżetu Iraku. Pieniądze te idą na jeden cel: korupcja, a raczej hiper-korupcja. W ten sposób kupuje się przychylność naukowców m.in. w Europie, m.in. i w Polsce.

W rankingu skorumpowanych krajów być może jesteśmy za irackim
Kurdystanem, ale na pewno na tyle blisko, by czuć zapach petrodolarów. A te pachną niektórym arabistom i kurdologom całkiem fajnie.

Autor Eitanow

Pod koniec 2008 r. król Arabii Saudyjskiej Abdullah Bin Abdulaziz Al Saud został pierwszym laureatem Nagrody Lecha Wałęsy. Nagrodę przyznała kilkuosobowa kapituła, w której zasiadał oprócz naszego byłego prezydenta Vaclav Havel, min. Bartoszewski, pan Szuszkiewicz z Białorusi oraz minister spraw zagranicznych Francji Bernard Kouchner. Nagroda miała być niby podziękowaniem za operację rozdzielenia dwóch sióstr syjamskich z Polski, Darii i Olgi Kołacz. Niby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że 100 tys. euro nagrody, które dostał władca jednego z najbardziej bezwzględnych reżimów religijnych na świecie to jedna stosiedemdziesiąttysięczna część szacowanego majątku Al Sauda (czyli ok. 17 mld euro!!!) O co tu więc tak naprawdę chodzi?! Dorzućmy do tego fakt, że po operacji w Janikowie, skąd pochodzi rodzina Kołaczów, zbudowano i odsłonięto z należytą pompą Międzynarodowego Centrum Promocji Dialogu, Współpracy Kulturalnej i Edukacji im. Króla Abdullaha Bin Abdulaziza Al Sauda.

Można by sprowadzić całą sprawę do polityki: panowie Kouchner itp. mają jakiś dług wdzięczności wobec króla. Do Wałęsy zgłaszają się zdesperowani rodzice różnymi kanałami. Wałęsa nadaje sprawę swoimi kanałami (Tomasz Miśkiewicz, przewodniczący Muzułmańskiego Związku Religijnego czy może Samir Ismail, przewodniczący Rady Naczelnej Ligi Muzułmańskiej?) królowi Al Saudowi, którego podsuwają mu tamci, a któremu wielcy tego świata chcą za coś podziękować. Al Saud decyduje się sponsorować operację, ale w zamian chce coś od Wałęsy: chce zrobić wyłom w przedmurzu chrześcijaństwa. Chce postawić swoją placówkę. Chce sprowadzić trochę swoich rodaków (czyli muzułmanów) do Polski. Wałęsa „chwyta haczyk” – i tu jest jego błąd, albo zysk (finansowy).

O co mogło chodzić panom Havlowi itp.? Na pewno o polityczną poprawność. Ale czy tylko? Stawiałbym na odwieczny konflikt sunnitów (np. Arabia Saudyjska) i szyitów (np. Iran). W tym konflikcie politycy balansują między wspieraniem jednego i drugiego reżimu. Byle do wyborów. Ale tu chodzi o wybory we Francji! U nas jeszcze nie o to chodzi, bo mamy za mało muzułmańskich wyborców. Chodzi o coś innego.

Trzeba pamiętać, że do 1989 r. Polska była sanatorium i rajem dla wielu znanych muzułmańskich terrorystów. Tutaj spotykali się towarzysze z Palestyny, Algierii i Egiptu. Przyjaźń między PRL-em a bratnimi krajami arabskimi kwitła. Owocem tej przyjaźni był Abu Daud. Terrorysta ten co prawda omal nie zginął od kul (prawdopodobnie) izraelskiego wywiadu (tu się akurat przyjaźń nie udała…), ale na dłuższe leczenie przyjechał też do nas Ahmed Ammar. Politolog i imam w jednej osobie zajmował się po godzinach tworzeniem siatki Al Kaidy na zachodzie kraju.

Myślałby ktoś – dobrze, tak było kiedyś… Ale co to ma wspólnego z teraźniejszością? Wyrzucili Ammara i po kłopocie. Nie powiedziałbym. Siatka (albo jej zaczątki) zostały. Gdzie ich należy szukać? W dwóch, a w zasadzie w trzech miejscach (dwa pierwsze są podobne):

*

Polscy Tatarzy – to już nie monolit, lojalni obywatele RP. Płynie całkiem niezła kasa w celu „uświadamiania” naszych Tatarów przez Arabię Saudyjską, tłumaczenie owym, że zapomnieli, przestali być prawdziwymi muzułmanami, za bardzo się zeuropeizowali. Saudyjczycy zaczęli organizować obozy dla młodzieży, na których młode tatarskie pokolenie zaczęło przechodzić stosowne „pranie mózgu”. Uważaj, mieszkańcu Białegostoku i Sokółek: dżihadysta może mieszkać obok Ciebie! A w końcu najlepsza piąta kolumna to ta, która wtopiła się dobrze w otaczające je społeczeństwo.
*

Napływowi arabscy imigranci, studenci muzułmańscy – przykład podany wyżej: Ahmed Ammar.

*

Przybywają pokojowo nastawieni muzułmańscy emigranci

Ośrodki uniwersyteckie zajmujące się kontaktami ze światem arabskim i muzułmańskim – arabistyki, turkologie, iranistyki, Zakład Islamu Europejskiego na UW (również wspomagany z saudyjskich pieniędzy) itp. Ośrodki te mają za zadanie m.in. kreować pozytywny obraz islamu oraz dławić wszelkie przejawy buntu w tym zakresie, a temu najlepiej przysługują się towarzysze, którzy potracili pracę w różnych towarzystwach przyjaźni PRL-u i bratnich krajów arabskich. Nie ma dla nich lepszego miejsca, niż takie fuchy.

Na koniec warto wspomnieć, że niektórzy duchowni również dmą w islamską trąbę. Biskup Gocłowski wzywał swoich wiernych do pomocy w budowie meczetu w Gdańsku, a kardynał Dziwisz organizuje już któryś raz z rzędu spotkanie w ramach dialogu katolicko-muzułmańskiego. W Krakowie chciano postawić Centrum Kultury Islamskiej, a w Poznaniu – minaret. Na razie to świece dymne, sondowanie społeczeństwa, ale może nie tylko. Może to towarzysze odpłacają się za dobre kontakty z naftowymi szejkami we wcześniejszych latach i próbują załatwić jakieś kontrakty na przyszłość?

Tak czy inaczej cenę za to możemy ponieść wszyscy, jeśli nie zaczniemy działać. Chyba, że zamiast orzełka chcemy mieć półksiężyc za godło, a zamiast biało-czerwonych barw na fladze – zieleń z mieczem. Oczywiście – z pokojowym mieczem, albo kuchennym do krojenia pomidorów…

autor Eitanow